Het begrip

Door je leven heen leer je jezelf steeds beter kennen en dat besef je pas naar mate je ouder wordt. Ik sta er nu van te kijken hoe weinig ik op mijn 16^e over mezelf wist. Terwijl ik er toen totaal niet bij stil stond. Het was zoals het was. Ik snapte niet waarom ik dingen deed die ik deed, waarom ik de dingen zei die ik zei en dacht wat ik dacht, maar ik besefte ook niet dat ik het niet snapte.

Ik herinner me heel goed dat ik spontaan begon te huilen en dat mij dan gevraagd werd wat er aan de hand was. Ik antwoordde dat ik dat niet wist. Ik moest gewoon huilen. Anderen begrepen dat niet en vonden me maar raar. Waarom zou ik huilen als ik niet wist waarom? Ik vond het zelf ook raar, maar toch moest ik huilen. Datzelfde had ik ook met stuiptrekken of springen omdat ik zo blij was. Waarom ik nou zo blij was? Dat wist ik niet, dus was het raar dat ik lichamelijk zo overdreven reageerde.

Je emoties uiten zonder te weten wat er aan de hand is, is net als je mond voorbij praten. Je zegt iets voordat je erbij nadenkt en vervolgens heb je er spijt van dat je het hebt gezegd. Maar waarom zou je iets zo spontaan zeggen als je het niet meent? Mensen zeggen vaak meteen dat ze het niet zo menen, maar ik geloof dat als je iets niet meent, het ook niet in je op zou komen. Onze ratio, ons denken over wat de gevolgen zijn, zorgt ervoor dat we bepaalde dingen voor ons houden. Dat eerste wat in ons opkomt, de intuïtie, dat is voor ons waar. Dat is wat jij vindt, wat jij belangrijk vindt. Wat je daarmee doet is aan jou. Je kunt je intuïtie volgen of meer op verstand leven.

Ik geloof dat de intuïtie datgene is wat een persoon uniek maakt. Dat is je pure ‘ik’ die je onderscheidt van de rest. Vaak wordt de intuïtie verdrongen door het rationele denken, en daarbij komt ook de algemeenheid kijken. Het ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Ik denk vaker: ‘Milou, dat had je nou wel moeten doen of zeggen’, want als ik dat niet deed, voel ik me weggestopt, weggecijferd door mezelf. Dat klinkt toch niet gezond?

Wat ik ervaar is dat ik dichtklap als ik niet naar mijn intuïtie, mijn gevoel, luister. Ik moet het stiekem toch kwijt, ik kan het niet wegstoppen. Het gevolg is dat het zich allemaal opstapelt en te veel wordt. Dan wordt ik overmand door emotie; door het gevoel dat er iets is, maar ik maar niet weet wat. Dat spontane huilen van mijn 16^e, zo voelt dat weer. Nu weet ik echter dat me dan iets dwars zit. Toen ik zo jong was snapte ik niet eens dat me misschien wel eens iets dwars zou kunnen zitten.

Ik wil nu niet zeggen dat het slecht is als je niet naar je intuïtie luistert. Verschil mag er zijn, vind ik altijd. Je hebt gevoelsmensen, en je hebt mensen die weinig met gevoel om gaan. Door gesprekken met verschillende personen aan te zijn gegaan heb ik gemerkt dat een aantal personen gevoelens niet herkent of helemaal niet voelt. Dat vind ik boeiend. Ik zelf ben een hooggevoelig persoon en kan me amper voorstellen dat je vrijwel niks zou kunnen voelen. Dan kan ik me wel heel goed voorstellen dat je al je keuzes met je verstand maakt en weinig naar je intuïtie luistert.

Maar of je nou emotioneel of rationeel met jezelf om gaat, het maakt wie je bent. Het is goed als je van jezelf weet hoe je bent. Dan kun je jezelf beter aan de buitenwereld laten zien. Als je begrijpt wat er in jezelf omgaat, zowel emotioneel als rationeel, kun je dat ook aan anderen overdragen. Als je kunt vertellen waar je mee zit en dit kunt onderbouwen, dan kunnen anderen daar begrip voor tonen. Je hoeft niet altijd alles van een ander te begrijpen, zolang je er maar begrip voor hebt dat die ander een andere mening en beleving heeft. Durf daar ook voor uit te komen dat jouw mening misschien anders is, want anders verdring je jezelf. Ik wil niet zeggen dat het makkelijk is om te zeggen wat er in je omgaat: ik heb er zelf ook nog altijd moeite mee. Wacht er alleen niet te lang mee. Hoe langer je jezelf wegcijfert, hoe moeilijker het is om weer naar jezelf te luisteren en hoe moeilijker het voor anderen is om jou te leren kennen. Heb begrip voor jezelf, dan verdien je ook begrip van anderen.

De Denker

Ik ben Milou en ik ben vaak bang dat datgene wat ik schrijf te zwaar op de hand is. Ik heb nu twee weken niet geschreven omdat ik iets leuks aan het bedenken was om over te schrijven. Maar dit blog gaat over mij, Milou, en wat ik nu meemaak. Nu wil ik niet zeggen dat ik niks leuks meemaak, in tegendeel! Maar wat kan je meer schrijven over ‘iets leuks’ dan dat het leuk is? Waarom het leuk is? Oké, later kom ik misschien nog terug op leuke dingen.

Maar dus: wat ik meemaak. Ik ben mezelf aan het leren kennen en mezelf aan het ontplooien. Zoals ik in mijn vorige blogbericht al zei, heb ik het nodig om mijn geboortedorp even achter mij te laten. Daar ben ik, ook al wil ik het echt niet en doe ik mijn best om het niet te zijn, de oude Milou. Gesloten, aanpassend aan de rest, braaf en ik voel me continu schuldig. Dat is een schril contrast met hoe ik in Utrecht, mijn stadje, ben, maar ook met hoe de mensen hier op mij reageren. Hier zien ze dat ik niet dat brave, stille meisje ben, maar de jonge vrouw met de ondeugende twinkeling in haar ogen die het goed voor heeft met iedereen.

Ik had het laatst met een vriendin over mijn vorige blogbericht. We waren het er over eens dat je alleen maar vooruit moet gaan en niet achteruit. Neem verhuizen: elke keer verhuis je naar een plek waar meer te ontdekken is. Totdat je oud en tevreden bent met wat je hebt meegemaakt. Dan ga je op je favoriete plek achter de geraniums zitten. We waren het er ook over eens dat als je vrienden van vroeger tegenkomt, dat zij je nog altijd zien zoals je toen was, en zo behandelen ze je ook. Je kunt hier uiteraard tegen in gaan en laten zien wie je bent geworden, maar het is verleidelijk om terug te vallen in je oude rol.

Dat laatste ervaar ik nu heel erg. Ik val nog veel te snel terug in die oude rol, die oude Milou die ik achter me wil laten. Het is een continue strijd binnenin mij die vermoeit. Er komen ook veel vragen bij kijken waar ik eigenlijk al jaren mee rondloop. Wat houdt familie eigenlijk in? Hoe belangrijk zijn je ‘roots’? Wat vormt de basis van je bestaan? Wat maakt het dat ik me geen ‘losse flodder’ meer zal voelen? Ik zit uiteraard niet de hele dag aan tafel hierover te piekeren, maar het zijn wel vragen die ik in mijn achterhoofd hou. Ik vind het belangrijk om het antwoord erop te vinden, met de nadruk op vínden, en niet zoeken. Ik hoop dat ik binnenkort berichten kan schrijven met de antwoorden op die vragen. Misschien vind ik die antwoorden ook wel door dit schrijven.

Ik wilde nu net schrijven dat sommige lezers zich druk maken of dit blog niet te persoonlijk is. Ik heb die concrete zin verwijderd omdat ik vind van niet. Ik ben iemand die veel nadenkt over het leven. Ik neem niet alles als vanzelfsprekend aan. Ik vind het boeiend om te onderzoeken waar iets vandaan komt. Waar een gevoel vandaan komt, een actie, noem maar op. Ik gun mijn lezers een kijkje in mijn hoofd, maar is dat te persoonlijk? Naar mijn idee wordt het dat pas als ik namen ga noemen, of concrete gebeurtenissen die niet relevant zijn voor datgene dat ik wil vertellen. Ja, eigenlijk dekt dat de lading wel.

Ik heb het idee dat dit blogbericht nogal onsamenhangend is maar ik heb niet echt de behoefte om het te herschrijven. Ik heb namelijk wel gezegd wat ik wil zeggen op dit moment. De leuke dingen hoef ik op het moment niet te delen. Ik geniet er stilletjes zelf van. Ik sluit wel af met een stukje songtekst dat ik bij mij vind passen van Kate Nash, een zangeres met leuke muziek:

Well, this little girl, she grew up and moved away.
And she lived her life full of risk and full of play.
And she lived her life with so much to say,
And her flowers, they grow more beautiful every day.

De Emigrant

Toen ik een jaar of tien was, zei ik voor het eerst dat ik later mijn biezen zou pakken en alles hier in Nederland achter zou laten door te emigreren naar Engeland. Rond mijn veertiende had ik nog altijd dat plan, hoewel het door de jaren al minder concreet was geworden. Op mijn tiende wist ik namelijk nog zeker dat ik meteen na de middelbare school zou vertrekken. Naarmate ik ouder werd, begon het tijdstip van emigratie te vervagen en tegen het einde van de middelbare school was het idee ‘wonen in Engeland’ helemaal verdwenen. Het was zelfs in zulke mate van de baan dat ik opleidingen waarvoor ik uit huis zou moeten gaan links liet liggen. Dus ik ging lekker studeren in Maastricht en bleef onder mijn ouders’ hoede vertoeven.

We gaan even terug naar mijn tiende. De reden dat ik weg wilde, was omdat ik naar mijn gevoel geen rede had om in mijn Limburgse geboorteplaats Echt te blijven. Ik hechtte niet veel waarde aan de vrienden die ik had. Ik dacht dat alleen mijn ouders, grootouders en mijn vriendje destijds mij zouden missen als ik weg zou gaan. Ik stond er helemaal niet bij stil dat ik zelf iets zou missen. Mijn tijdverdrijf bestond dan ook voornamelijk uit vluchten in mijn fantasie en verlangen naar iets beters. Ik verlangde ontzettend naar een nieuwe start en het opbouwen van een nieuw leven. Naar mijn mening kon dat alleen maar door naar het buitenland te gaan en alle contacten met Echtenaren te verbreken. In feite wilde ik mijn verleden achter mij laten en dat wist ik toen ook al.

Toch begon ik in mijn tienerjaren meer waarde te hechten aan vriendschappen en het verenigingsleven waar wij Limburgers om bekend staan. Daarnaast begon ik aan mijn eerste echte relatie en dat wilde ik uiteraard niet kwijt. Dus, Milou bleef lekker in haar vertrouwde omgeving.

Het idee dat ik mijn leefomgeving radicaal moest veranderen bleef diep in mij geworteld, zelfs tot mijn negentiende, toen ik toch naar Utrecht vertrok. Naar mijn idee werd ik alleen maar zelfstandig en kwam ik los van mijn ouders toen ik het huis uit ging. Zoals elke jongvolwassene kreeg ik daar wel behoefte aan. Maar heel langzaamaan merkte ik dat er toch wel meer gebeurde dan dat. In feite gebeurde in Utrecht datgene waarvoor ik naar Engeland had willen verhuizen. Ik begon een nieuw leven op te bouwen, mijn eigen leven, en begon mijn verleden achter mij te laten.

Dit proces is nog altijd bezig. Ik begin wel alsnog het verschil te merken tussen Utrecht en Engeland. Als ik naar Engeland zou zijn gegaan, zou ik veel minder vaak terugkomen naar het Echterland. Als ik dan weer eens terug zou komen, dan zou dat meer voelen als op vakantie gaan bij mijn ouders. In de huidige situatie voel ik dat mijn leven tot nog toe als het ware opgesplitst werd tussen Utrecht en Echt. Het voelde eigenlijk alsof ik in Echt een andere Milou was dan in Utrecht. Ik werk er nu hard aan om die tweedeling weg te vagen en één Milou te worden. Dat kost veel moeite omdat ik nog altijd zaken uit het verleden achter mij moet laten. Zo merk ik ook dat bepaalde vriendschappen nu toch echt beginnen te vervagen. Dat blijft een nare smaak hebben, zeker omdat ik nog de mogelijkheid heb om diegenen vaker te zien. Diep van binnen voel ik echter dat Milou 2.0 er allemaal klaar mee is, terwijl Milou 1.0 er nog wat moeite mee heeft bepaalde personen en dingen los te laten. Dat zorgt voor een tweestrijd binnenin mij.

Nu ga ik de praktische actualiteit beschouwen. Per 1 februari ga ik definitief stoppen met mijn opleiding en wil ik mijn studieschuld terug gaan betalen. Een idee dat ik sterk overwogen heb is om een tijd bij mijn ouders in te trekken. Dan hoef ik geen huur te betalen en kan ik al mijn geld investeren in het terugbetalen van mijn studieschuld. Het zou handiger en praktischer zijn dan in Utrecht blijven wonen en mijn geld te steken in een veel te dure kamer. Ik ben er echter nog niet klaar voor om weer in mijn geboorteplaats te gaan wonen. Ik ben nu heel hard op weg om mezelf vorm te geven en ik ga mezelf geen mes in mijn rug steken door me weer te confronteren met mijn verleden. Daar ben ik nog niet klaar voor. Ik wilde immers niet voor niets op mijn tiende al weg.

Dus laat mij nog maar lekker in Utrecht vertoeven, mijn Engeland, en dan ga ik af en toe op vakantie bij mijn ouders.